poniedziałek, 20 czerwca 2016

białe pola łubinu

Ktoś mnie tu w tym roku wyraźnie rozpieszcza! Z jednej strony drogi miałam pole chabrów (już nie ma, popsikali czymś, niech to...), zaś z drugiej: po horyzont białe pola łubinu wąskolistnego. Czegoś takiego u mnie jeszcze nie siali (wiwat płodozmian!). Moje wrażliwe na piękno serce oszalało z zachwytu, więc wybaczcie sporą ilość zdjęć, gdyż nie mogłam się opanować:


A z bliska to taka roślinka:


Jeden był nawet niebieski, specjalnie dla mnie chyba :) :


z zielonym sąsiadem też przyjemnie wygląda:


Część tego pięknego pola (malutka :) ) wróciła ze mną do domu. Większość kwiatów wylądowała w wazonie, ale niektóre z nich przeniosły się do wieczności utrwalone w glinie:


No dobra, przyznaję, trochę mnie tym razem poniosło, ale mój zachwyt nad delikatnością tej rośliny i rysunkiem jaki zostawiała odbita w glinie sięgnął zenitu. Powstała cała łubinowa kolekcja:


Tymczasem w ogrodzie hoduję takie łubiny, jak poniżej. I uwielbiam je. Wiele moich dziecięcych wspomnień jest z nimi związanych. Gdy na nie patrzę od razu wspominam dziadka i babcię oraz ich domek na stacji kolejowej, a obok na nasypie cała łubinowa łąka, do której wzdychałam oddzielona torami, do których nie wolno mi było się zbliżać... Raz jednak dziadek zerwał dla mnie bukiet gigant stając się wtedy w mych oczach prawdziwym Supermanem ;). Mam przeogromny sentyment do tych kwiatów i nie mogło ich zabraknąć w moim ogrodzie.


2 komentarze :

Martyna Kreczko pisze...

Och sama bym poszalała z aparatem ;) Cudowne łubinowe pole ... Z ilość zdjęć -dziękuję , bo uwielbiam wszelkiego rodzaju kwiecie...

pracownia kasi pisze...

Ty byś pewnie wyszalała lepsze efekty @Martyna Kreczko ...
Za ilość zdjęć: proszę. Fajnie, że ktoś się cieszy ;)